Home
          O rasie
        O hodowli
    Psy w hodowli
       Szczenięta
             Linki
          Kontakt
          YouTube

CHESAPEAKE BAY RETRIEVER


Historia

Chesa w Polsce

Wzorzec

Wystawy

Zdrowie




Historia rasy

Chesapeake bay retriever najprawdopodobniej pochodzi z Nowej Fundlandii (półwysep znajdujący się w Ameryce Północnej), chociaż inne źródła podają, iż wywodzi się on z zatoki Chesapeake, gdzie skrzyżowano psy miejscowych Indian z przywiezionymi przez Wikingów psami przeznaczonymi do polowań na niedźwiedzie. W wyniku tej krzyżówki powstały bardzo odporne i wytrzymałe, świetnie przystosowane do surowych warunków klimatycznych psy, które nadawały się także do pracy w wodzie.

Pierwotnie rasa nosiła nazwę Psa Świętego Jana, nadają ją około 1600 roku. Dalsze krzyżowanie doprowadziło do podziału psa świętego Jana na dwie odmiany - długowłosą, od której wywodzą się nowofunlandy i landseery, a a także krótkowłosej, która przyczyniła się do powstania labrador i chesapeake bay retrieverów. Rasa ostatecznie uformowała się na początku XIX wiek.



Chesa w Polsce

WKRÓTCE


Wzorzec - standard nr 263 /12.03.1999/GB

Kraj pochodzenia: USA
Data publikacji obowiązującego standardu: 14.02.1995.
Przeznaczenie: Aporter jednakowo sprawny na lądzie jak i w wodzie.
Klasyfikacja F.C.I.:
Grupa 8 Aportery, płochacze i psy dowodne.
Sekcja 1 - Aportery.
Podlega próbom pracy.


Wygląd ogólny: Jednakowo sprawny na lądzie jak i w wodzie, Chesapeake Bay Retriver powstawał jako rasa w okolicach zatoki Chesapeake w wyniku hodowli psa do polowania na ptactwo wodne w najbardziej niesprzyjających warunkach pogodowych oraz wodnych, częstokroć zmuszony do przedzierania się przez lód podczas wielokrotnych wytężonych aportów. Pracujący Chesapeake często musi stawić czoła wiatrom, przypływom oraz długiemu pływaniu w zimnej wodzie. Cechy charakterystyczne rasy zostały utrwalone tak, by umożliwiały psu łatwość w działaniu, sprawność i wytrzymałość. Mózgoczaszka jest szeroka i zaokrąglona, a stop średnio zaznaczony. Szczęki powinny być wystarczającej długości i wystarczająco mocne aby mogły z łatwością, w delikatnym uchwycie unieść dużego ptaka łownego. Dwuwarstwowa szata jest idealnie dopasowana do surowych mroźnych warunków pogodowych w jakich Chesapeake często pracuje i składa się z krótkiego, szorstkiego, falistego włosa okrywowego oraz gęstego, delikatnego wełnistego podszerstka zawierającego obfitą ilość naturalnego tłuszczu. Chesapeake jest mocnym, dobrze wyważonym, silnie zbudowanym zwierzęciem średniej wielkości o średniej długości tułowiu i nogach, głębokiej i szerokiej klatce piersiowej, łopatkach zapewniających pełną swobodę ruchu, nie wykazuje żadnej skłonności do wiotkości w żadnym z elementów budowy, szczególnie w kończynach tylnych. Widoczna moc nie powinna być osiągnięta kosztem sprawności czy wytrzymałości. Wielkość i masa nie powinny być nadmierne skoro jest to pracujący aporter aktywny z natury. Do cech charakterystycznych zaliczamy oczy, które są bardzo przejrzyste o odcieniu żółtawym lub bursztynowym, wysokość w zadzie taką samą jak w kłębie lub nieco wyższą, oraz dwuwarstwową szatę której włos okrywowy ma tendencję do falowania jedynie na ramionach, szyi, grzbiecie i lędźwiach.

Ważne proporcje: Wysokość mierzona od ziemi do szczytu łopatek powinna być nieco mniejsza niż długość tułowia mierzona od szczytu mostka do guza kulszowego. Tułów głęboki przynajmniej do łokci. Odcinki od łopatki do łokcia i od łokcia do ziemi powinny być równe.

Zachowanie/Charakter: Chesapeake jest ceniony za bystre i wesołe usposobienie, inteligencję, cichość, oraz czuły i opiekuńczy charakter. Odwaga, chęć do pracy, czujność, dobry nos, inteligencja, zamiłowanie do wody, ogólny poziom a przede wszystkim usposobienie powinny być najczęściej brane pod uwagę przy selekcji i hodowli Chesapeake Bay Retriver. Zbytnia lękliwość lub tendencje do dużej agresji nie są pożądane zarówno dla psa myśliwskiego jak i towarzyszącego.

Głowa:
1. Mózgoczaszka:
Czaszka: Szeroka i okrągła.
Stop: Umiarkowany.
2. Trzewioczaszka:
Nos: Grzbiet nosa umiarkowanie krótki.
Kufa: W przybliżeniu tej samej długości co czaszka, zwężająca się, ale nie szpiczasta.
Fafle: Cienkie, nie obwisłe.
Szczęki/Uzębienie: Preferowany zgryz nożycowy, cęgowy jest dopuszczalny.
Oczy: Muszą być średniej wielkości, bardzo przejrzyste, koloru żółtawego lub bursztynowego szeroko rozstawione. O inteligentnym wyrazie.
Uszy: Muszą być małe, osadzone dość wysoko, zwisające luźno, o średnio grubej skórze.

Szyja: Powinna być średniej długości, muskularna, stożkowata.

Tułów: Średniej długości, nigdy krępy ani też karpiowaty, raczej nieco podciągnięty w dolnej linii, z zaznaczonymi słabiznami. Linia górna:Zad na tej samej wysokości co kłąb, lub nieco wyżej. Grzbiet: Krótki, zwarty i mocny. Klatka piersiowa: Mocna, głęboka i szeroka. Ożebrowanie beczkowate, głębokie i okrągłym przekroju.

Ogon: Średniej długości; u nasady nie nazbyt gruby. Ogon powinien być prosty lub nieznacznie wygięty nie powinien się zawijać nad grzbietem ani być skręcony.

Kończyny:
1. Kończyny przednie: Silne. Kończyny są średniej długości i proste, muskularne o dobrym kośćcu. Oglądane z przodu i z tyłu - proste. Łopatki: Powinny być skośnie ustawione zapewniając swobodę i dużą siłę w żaden sposób nie ograniczając ruchu. Nadgarstki: Lekko nachylone, średniej długości. Wilcze pazury mogą być usunięte.
2. Kończyny tylne: Kończyny tylne to podstawa. Równie mocne jak kończyny przednie. Nie powinny mieć tendencji do wiotkości. Tylne kończyny powinny być szczególnie silne, aby mogły zapewnić napęd w pływaniu. Maja być proste, średniej długości, umięśnione o dobrym kośćcu. Oglądane zarówno z przodu jak i z tyłu - proste. Wilcze pazury, jeśli są, powinny być usunięte. Stawy kolanowe: Dobrze kątowane. Stawy skokowe: Odległość od stawu skokowego do ziemi powinna być średniej długości. Łapy: Zajęcza stopa z błoną pławna, dobrej wielkości, palce dobrze zaokrąglone, zwarte.

Chody: Ruch psa powinien być płynny, swobodny i bez oznak wysiłku, dający wrażenie wielkiej mocy i siły. Patrząc z boku powinien mieć dobry wykrok bez ograniczeń ruchu i dużo siły napędowej z tyłu, przy dobrej pracy stawów kolanowych i skokowych. Łokcie oglądane w ruchu od frontu są przylegające. Oglądany od tyłu nie wykazuje żadnych oznak krowiej postawy. Wraz ze zwiększającą się prędkością chodu, łapy mają tendencję do zbiegania się do środka linii ciężkości.

Okrywa włosowa:
1. Włos: Powinien być gruby i krótki, nigdzie dłuższy niż 1 1 cala (4 cm), z gęstym delikatnym podszerstkiem. Włos na kufie i kończynach powinien być bardzo krótki i prosty z tendencją do falowania jedynie na łopatkach, karku, grzbiecie oraz lędźwiach. Dopuszczalne jest umiarkowane pióro na tylnych kończynach i ogonie. Struktura sierści Chespeake jest bardzo istotna, ponieważ jest on wykorzystywany do polowań w najbardziej niekorzystnych warunkach pogodowych, często pracuje na śniegu lub lodzie. Tłuszcz w szorstkiej, zewnętrznej okrywie oraz wełnisty podszerstek jest niezmiernie cenny ponieważ uniemożliwia dostanie się zimnej wody do skóry psa oraz pomaga w szybkim schnięciu. Sierść Chespeak’a powinna być odporna na wodę w takim samym stopniu jak upierzenie kaczek. Po wyjściu psa z wody i otrzepaniu się sierść nie powinna być mokra jedynie nieznacznie wilgotna.
1. Umaszczenie: Umaszczenie Chespeake Bay Retriver’a musi być możliwie jak najbardziej zbliżone do otoczenia. Każdy odcień brązu, kolor turzycy lub suchej trawy jest akceptowany, preferowany jest Chespeake jednolicie umaszczony. Żaden kolor nie jest preferowany. Biała plamka dopuszczalna na klatce piersiowej, brzuchu, palcach, lub na tylnej stronie łapy (zaraz powyżej dużego opuszka), jednak im mniejsza plamka tym lepiej, jednomaścistośc jest preferowana. Umaszczenie i struktura włosa musi być dokładnie brana pod uwagę przy ocenie sędziego. Blizny nie są brane pod uwagę.

Wielkość:
1. Wzrost:
Psy powinny mierzyć od 23 do 26 cali (58-66 cm);
Suki powinny mierzyć od 21do 24 cali (53-61 cm).
Zwierzęta powyżej lub poniżej tej miary powinny być surowo oceniane.
2. Waga:
Psy powinny ważyć od 65 do 80 funtów (29,5-36,5 kg);
Suki powinny ważyć od 55 do 70 funtów (25-32 kg).

Wady: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

Wady dyskwalifikujące: • Osobniki odbiegające od wzorca rasy. • Przodozgryz lub tyłozgryz. • Wilcze pazury na tylnych łapach. • Całe ciało pokryte skręconym lub silnie pofalownym włosem. • Pióra na ogonie lub łapach dłuższe niż 1 3 cala (4,5 cm). • Umaszczenie czarne. • Biały kolor na jakiejkolwiek części ciała z wyjątkiem klatki piersiowej, brzucha, palców, lub tylnej strony łap.

Kwestia sierści i ogólnego typu proporcji ma pierwszeństwo przed jakąkolwiek tabelą punktów, która mogłaby być sporządzona. Chespeake powinien mieć dobre proporcje, pies o dobrej szacie oraz harmonijny w innych punktach jest preferowany nad osobnikiem o doskonałej jednej cesze a o pozostałych miernej jakości.

Skala punktów:
• Głowa, włączając wargi, uszy oraz oczy - 16
• Szyja - 4
• Łopatki i tułów - 12
• Konstrukcja tyłu i stawy kolanowe - 12
• Łokcie, kończyny i stopy - 12
• Umaszczenie - 4
• Zad i ogon - 10
• Szata i jej struktura - 18
• Ogólny wygląd - 12
Razem: 100

Przybliżone wymiary: (w calach)
• Długość głowy od nosa do guza potylicznego 9 1 do 10
• Obwód przy uszach 20 do 21
• Kufa pod oczami 10 do 10 1
• Długość uszu 4 1 do 5
• Szerokość między oczami 2 1 do 2 3
• Obwód szyi przy łopatkach 20 do 22
• Obwód w słabiznach 24 do 25
• Długość od potylicy do nasady ogona 34 do 35
• Obwód górnej części uda 19 do 20
• Od nasady ucha do nasady ucha, na czaszce 5 do 6
• Od potylicy do kłębu 9 do 9 1
• Od łokcia do łokcia, po łopatkach 25 do 26

Uwaga.: Samce musza mieć dwa prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.



Wystawy

Wstęp do kynologii

1. Trochę historii
Pierwszą wystawę psów, która otwiera światowe dzieje tych imprez zorganizowano w Wielkiej Brytanii w XIX w. Było to w Birmingham 1859 roku, choć wcześniej odbyła się o wiele mniejsza w Newcastle. Dziś Narodowa Wystawa Psów Rasowych w Birmingham uchodzi za największą na świecie spośród organizowanych na otwartym terenie (np. w 1997 r. zgromadziła 15 tys. psów na powierzchni 4 ha, a trwa trzy dni.
W 1911 roku została założona Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI - Federation Cynologique Internationale). Jej obecną siedzibą jest Thuin koło Brukseli. Zrzesza narodowe związki oraz towarzystwa kynologiczne z 78 krajów Europy, Afryki, Ameryki Południowej i Środkowej, Australii i Azji. Federacja postawiła sobie za cel popieranie i programowanie racjonalnej hodowli psów rasowych, jest prawodawcą norm organizacyjnych, regulaminowych i etycznych.

W Polsce po zaborach i odzyskaniu niepodległości zaczęły dość licznie powstawać związki, stowarzyszeni i kluby kynologiczne. Od początku zainteresowano się rasami wielu specjalności. Polski ruch kynologiczny był jednak rozproszony. Dopiero w 1938 roku narodział się idea jego zjednoczenia. Po wojnie działacze, współtworzący międzywojenny kształt polskiego ruchu kynologicznego, spotkali się na zebraniu organizacyjnym 5 maja 1948 roku w Warszawie i tak powstał Związek Kynologiczny w Polsce. 15 czerwca 1957 roku został oficjalnym członkiem FCI.

2. Polska Księga Rodowodowa
W PKR rejestruje się psy, których rodowód dokumentuje trzy pokolenia przodków. Prawo do wpisu mają psy urodzone w Polsce oraz te, które legitymują się rodowodami wystawionymi w krajach członkowskich Międzynarodowej Federacji Kynologicznej oraz przez brytyjski i amerykański Kannel Club.

Postawowe wiadomości o wystawach

Masz rodowodowego psa, który okazał się bardzo ładnym przedstawicielem swojej rasy - pokaż go na wystawach.
Jeśli już masz rodowód i jesteś członkami Związku Kynologicznego, co roku macierzysty oddział przyśle wykaz wszystkich wystaw organizowanych w danym roku kalendarzowym. Z kilkudziesięciu ofert należy wybrać te najbardziej interesujące. Wystarczy postarać się o formularze zgłoszeń i dowiedzieć o terminy wystaw, na które chcemy naszego psa zgłosić (informacje udzielane są w oddziałach terenowych Związku). W zgłoszeniu podajemy wymagane dane psa oraz nasze, a także klasę, w której chcemy psa wystawić. Podział na klasy obejmuje wiek psa oraz posiadane przez niego ewentualne tytuły bądź dyplomy użytkowości.

KLASY
- klasa szczeniąt - od 6 do 9 miesięcy
- klasa młodzieży - od 9 do 18 miesięcy
- klasa pośrednia - od 15 do 24 miesięcy
- klasa otwarta - od 15 miesięcy
- klasa użytkowa - od 15 miesięcy (warunkiem jest dyplom wyszkolenia - minimum POI lub inny dyplom użytkowości wymagany dla psów niektórych ras podlegających próbom pracy)
- klasa championów - warunkiem jest posiadanie przez psa potwierdzonego tytułu krajowego championa lub interchampiona (championa międzynarodowego)
- klasa honorowa - od 8 lat
Owczarki niemieckie podlegają innemu podziałowi na klasy. Jeśli mamy psa tej rasy możemy pokazać go na wystawie w następujących klasach:
- klasa szczeniąt - od 6 do 9 miesięcy
- klasa młodzików - od 9 do 12 miesięcy
- klasa młodzieży - od 12 do 18 miesięcy
- klasa juniorów - od 18 do 24 miesięcy
- klasa otwarta - od 24 miesięcy
- klasa użytkowa - od 24 miesięcy
- warunkiem jest posiadanie dyplomu wyszkolenia minimum POI
- klasa championów - wymagany jest potwierdzony tytuł krajowego lub międzynarodowego championa (interchampiona)
- klasa honorowa - od 8 lat

MEDALE
Na wystawach przyznawane są medale dla pierwszych trzech psów w każdej klasie z oceną doskonałą:
- doskonała I - medal złoty
- doskonała II - medal srebrny
- doskonała III - medal brązowy
W klasie szczeniąt maksymalną oceną, jaką może uzyskać pies, jest ocena bardzo dobra. Medale nie są przyznawane.

WSTĄŻKI ZA OCENY
Nasz pies otrzyma wstążeczkę, której kolor odpowiada uzyskanej ocenie:
- ocena doskonała - wstążka błękitna
- ocena bardzo dobra - wstążka czerwona
- ocena dobra - wstążka zielona
Dyplomy otrzymują wszystkie psy w rasie z oceną minimum dobrą.



Zdrowie

Podatność na choroby:

w k r ó t c e

Waga psa:

1. Wychudzenie - Wyraźnie widoczne żebra, kości miednicy i kręgosłup, mocno podkasany brzuch, brak tkanki tłuszczowej.



2. Niedowaga - Widoczne, dobrze wyczuwalne żebra, wyraźnie podkasany brzuch, b. niewielka ilość tkanki tłuszczowej.



3. Prawidłowa waga - Żebra niewidoczne, ale dobrze wyczuwalne, pokryte cienką warstwą tkanki tłuszczowej, podkasany brzuch.



4. Nadwaga - Żebra słabo wyczuwalne pod skórą, pokryte wyraźną warstwą tłuszczu, nieznaczne podkasanie brzucha, niewidoczna talia.



5. Otyłość - Żebra niewyczuwalne lub bardzo słabo wyczuwalne, brak talii, brzuch zaokrąglony, widoczne pokłady tłuszczu w okolicach lędźwi i u nasady ogona. Trudności w poruszaniu i higienie, słaba kondycja.











Hodowla Psów Rasowych "Rancho Fidora" www.ranchofidora.pl   © 2011r.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Powielanie i przetwarzanie bez zgody właściciela strony - zabronione.